Koen van Seuren

Regisseur

"Ik ben in mijn werk op zoek naar de kanten van de mens die we liever niet willen zien;

een goedlachse cynicus."


Lievelingskleur:

Crimson Rood

Niet Gemaakt: Peer Gynt  

De fantasie is misschien wel het mooiste geschenk van de evolutie aan ons, de mens. We kunnen het zo gek niet bedenken. Maar ons vermogen tot verzinnen stelt ons ook in staat te liegen: om verzinsels als waarheden te verkondigen, of om de waarheid in ons voordeel om te buigen.
Liegen is misschien wel het sterkste wapen van ons individuele egoïsme: de waarheid is in onze maatschappij zo belangrijk, het meest waardevolle goed, en toch kunnen we haar verwerpen als vervangbare batterijen.

Voor deze afstudeervoorstelling vonden we inspiratie in Henrik Ibsen’s Peer Gynt, een verhaal over verzinsels, fantasie en losgeslagen ambitie. Ben je jezelf je als je voortdurend liegt over wie je bent, en je leven bij elkaar verzint? Wat betekent dat, je 'ware aard'? En wat is een identiteit waard als je kan liegen over wie je bent? Wat is ‘jezelf zijn’ überhaupt?


Waar zou je hem maken / spelen?

In het Grand Theatre Groningen

Concept en tekst: David Westera (spel) en Koen van Seuren (regie)
Schrijfcoaching: Joachim Robbrecht

What's the state of your (he)art?

Ik zie deze tijd als een zeer belangrijk kantelpunt in onze geschiedenis en het is heel erg belangrijk dat we als kunstenaars inzien dat ons werk een sleutelrol kan spelen in die geschiedenis. Kritische kunst heeft een onmeetbare kracht op politiek en sociaal gebied en heeft het vermogen met zijn blik de wereld blijvend te veranderen. Ik voel mij sterk aangetrokken tot deze uitspraak van filosoof Slavoj Zizek:


“In the twentieth century, we tried to change the world too quickly.

The time is [here] to interpret again, to start thinking.”


Voor mij is de kerntaak van de kunstenaar het via verbeelding interpreteren van onze werkelijkheid. Dit moeten we nietsontziend doen, pijnlijke realiteiten die misschien ook over ons gaan durven blootleggen. Ik zie dat mijn generatie soms ietwat melancholisch teruggrijpt naar de protest retoriek van de jaren zestig en zeventig. Deze vooral binaire blik op de wereld, die van onderdrukker en onderdrukte, slachtoffer en dader, vervuiler en klimaatactivist is wat mij betreft op geen enkele manier kunstzinnig en draagt eerder bij aan polarisatie dan aan verbinding. De ambiguïteit van kunst heeft als grote kracht dichotomieën met elkaar te verenigen, te zien dat in elke dader een slachtoffer schuilt (en andersom). Niet om de realiteit diffuser te maken maar om het publieke debat menselijker te maken, om onoverbrugbare tegenstellingen met elkaar of met zichzelf in gesprek te laten gaan.

Koen van Seuren - ANTICLIMAX, foto: Bogi Bakker
Koen van Seuren - ANTICLIMAX, foto: Bogi Bakker
Koen van Seuren - ANTICLIMAX, foto: Bogi Bakker
Koen van Seuren - ANTICLIMAX, foto: Bogi Bakker

Website en grafisch design door David Westera >

Langzaam opent zich het inzicht dat het licht vanbinnen is wat die wisseling geeft van tinten