Home >

Contact >

Website en grafisch design door David Westera >

Reno van Rijsewijk

Acteur

"Als acteur en maker ben ik vaak op zoek naar het kwetsbare en fragiele van ons, de mens.
Hoe verhouden wij ons tot deze o zo mooie, maar destructieve wereld? We falen op onze eigen manier. We worden gedwongen om te gaan met vergankelijkheid en onzekerheid. Dat raakt me. Ik kan er om huilen en tegelijkertijd laat het me ontzettend lachen. Want we kloten allemaal maar wat aan, toch? We blijven pogen, vallen neer en staan weer op."

"Ik ben een filosoferende, maar ook nuchtere Brabantse acteur, die houdt van schrijnende humor. Mijn hart ligt bij de tragikomedie; een lach en een traan liggen dicht bij elkaar. Ik deel graag liefde uit, denk soms dat de wereld een voor opgezet plan is, waar ik niets vanaf weet en bij ieder oud vrouwtje met rollator word ik emotioneel. Ik ben als een explosie en de stilte, die volgt. Ik knal uit elkaar en hou daarna mijn waffel dicht."


Lievelingskleur

Rood. En groen.

Niet Gemaakt: De Aanslag

Stage bij Bos Theaterproducties


In het jaar dat Nederland voor het 75ste jaar haar bevrijding viert, zou de toneelbewerking van Harry Mulisch’ ‘De aanslag’, in regie van Ursul de Geer, door het hele land te zien zijn. Samen met Victor Löw, Peter Bolhuis, Henriëtte Tol en Linde van den Heuvel speelde ik vanaf begin maart in de theaters. Echter kwam hier na vier weken repeteren en vier try-outs abrupt een einde aan.


What's the state of your (he)art?

“Zij rende in het rond, iedereen schreeuwde lachend, maar het was een angstschreeuw, een archaïsche grondzee van de mensheid, die hen gebruikte om zich te vormen. Maar wat doet het er toe?
Het is allemaal vergeten. De kreten sterven weg, de golven trekken glad, de straten raken leeg en het wordt weer stil.”

                                                                                                         - Mulisch, H. (1982). De aanslag.

 

Vaak vraag ik me af wanneer dit alles voorbij is. Echt voorbij is. Wat gebeurd er dan?

Wordt het stil, na ons angstschreeuwen, zoals Mulisch dat beschreef? Gaat alles door, zoals voorheen?

Hoe zou de eerste aanraking voelen? De eerste omhelzing? De eerste keer dat ik opzettelijk langs een vreemde schuifel? Omdat dat al heel lang niet mocht. Soms voel ik de euforie van bevrijding, terwijl ik niet, zoals Anton Steenwijk, een oorlog meemaakte. Het zit in ons; de drang om naar buiten te treden. En toch zullen we geduld moeten hebben. Moeten wachten, totdat alles er ‘niet meer toe doet’. Voor nu wachten we dan nog maar even. Dat is troostend. Want vergeet niet: we doen dat samen. Samen wachten.

Reno van Rijsewijk
Reno van Rijsewijk
'Een soort Alaska' - Reinout Bongers (foto: Lore Mechelaere)
Reno van Rijsewijk
Reno van Rijsewijk
'Het klasje van Riki' - Toneelmakerij (foto: Laura Bakker)
Reno van Rijsewijk
Reno van Rijsewijk
'Allemaal vogels' - Fabian Jansen
Reno van Rijsewijk
Reno van Rijsewijk
'Het klasje van Riki' - Toneelmakerij (foto: Laura Bakker)

Langzaam opent zich het inzicht dat het licht vanbinnen is wat die wisseling geeft van tinten