Romy Moons

Performer

“truth:
there is no such thing as the truth.
is’t waar? is’t waar? is’t waar?                                                                                                    l’histoire humaine.”

(uit: People On Dis Play, monoloog van de Lijfelijke Filosoof)


"Barokke bling bling! Schitter glitter goud goud! Hoera voor de frivoliteiten, schudden met die franjes, en daarna rustig ronken in een oud ouderwets mandje."


Lievelingskleur

Kleur!

Niet Gespeeld: People On Dis Play

Wij vieren!

Wij vieren, de misvorming!

Wij zijn de absurde helden! Geen heroïsch individualisme!

Zie ons!

Kijk, onze groteskheid!

And look at our tears!

O, how we love our tears.

Kom maar! Wij maken, dus vermaken u! (Un)like anything you’ve ever seen before!


Wie zijn de freaks van vandaag? Waarom is het fijn om van een veilige afstand te kijken naar dat wat wij als afwijking van de norm beschouwen, en wie bepaalt wat de norm is? Wij stellen onszelf (ons Zelf?) ten toon. Wij zetten onszelf (ons Zelf?) op scène. Op scène. Obsceen. Wij worden bekeken, wij laten ons bekijken.


Giovanni Brand, Lieve Fikkers, Romy Moons en Hélène Vrijdag maakten een moderne freakshow. In deze voorstelling sturen ze hun vier theatrale alter ego’s op pad, langs amusement en spektakel, op zoek naar de fijne lijn tussen echt en façade, eerlijkheid en uitvergroting.


Eindregie: Lynn Schutter

Scenografie: Anna Sommer

Kostuumontwerp: Teun Seuren

Coproductie: Via Zuid en Fashionclash

Posterbeeld: Spank Moons


Deze voorstelling ging in première op 1 februari in Zaal 3 van HNT.

We zouden hem normaal hernemen in april op de Toneelacademie Maastricht, en in juni op het Its festival.

Maar uitstel is geen afstel, want er wordt naar vervangende data gezocht, later in het jaar. Ook spelen we deze voorstelling nogmaals op Fashionclash Festival, herfst 2020. We keep you posted!

What's the state of your (he)art?

Overlaatst droomde ik dit. Er was vanalles aan de hand. Dit is wat ik nog weet.


Er was overal water. Zwart water, zo ver als ge kon zien. De lucht was donkergrijs bewolkt. Er waren een vrouw en een man. Ik was denk ik die vrouw. Of ik was er gewoon, als,.. ik zag het, of ik was er bij, op een (on)bepaalde manier.


Uit de wolken scheen een straal licht, lion-king-gewijs, naar beneden, en toen werd die ineens groter (of kleiner?), als een theaterspot. En die man en vrouw moesten klimmen in dat licht. Maar toen beseften ze/we ineens dat ze niet op iets vasts aan het klimmen waren. Dat was niet erg, zolang ze het niet negeerden maar er ook niet te hard aan dachten.


En ook nog iets met een dakterras vol rare wezens, een beetje zoals een Star Wars café.

Romy Moons - APEIRON
Romy Moons - APEIRON
Een solo, 2019
Romy Moons - STEL
Romy Moons - STEL
Met Thomas Claessens, 2020
Romy Moons - PEOPLE ON DIS PLAY
Romy Moons - PEOPLE ON DIS PLAY
Met Giovanni Brand, Lieve Fikkers en Hélène Vrijdag, 2020

Website en grafisch design door David Westera >

Langzaam opent zich het inzicht dat het licht vanbinnen is wat die wisseling geeft van tinten