Zorba Huisman

Regisseur

"Als maker denk ik altijd eerst in beeld. Esthetische beelden, soms bijna museaal van aard maar altijd strevend naar een vorm die de inhoud draagt en het verhaal versterkt."


"Mijn leven wordt, in hoge mate, gestuurd vanuit de gedachte dat alles wat ik doe voortkomt uit mijn vermogen te reageren op het lot. Daar ligt onze verborgen kracht; in onze omgang met dat wat ons overkomt."


Lievelingskleur

Gebroken wit

Website en grafisch design door David Westera >

Niet Gemaakt: Bloedmaan

Gaia, een vrouw, in de herfst van haar leven,

dwaalt verbaasd door een gloednieuwe stad.

Ze wordt overspoeld door een stroom van herinneringen

aan de oude stad die hier ooit stond.

In een emotionele monoloog vertelt ze,

heen- en weer slingerend

tussen heden en verleden,

tussen werkelijkheid, droom en herinnering,

over haar leven, haar liefdes en de rouw om een onverdraaglijk verlies.

Zo ontspint zich haar ontroerende en goudeerlijke verhaal

dat onlosmakelijk verbonden is

met deze stad,

deze streek,

zijn volk,

en deze tijd.

 

Op 23 augustus 2020 gaat de voorstelling Bloedmaan hopelijk in première. Geïnspireerd door de intieme ontstaansgeschiedenis van het Maankwartier te Heerlen zal ik een voorstelling maken over kunst, nalatenschap, de liefde en het lot.


Waar zou je hem maken/spelen?

Internationaal Beeldend Theaterfestival Cultura Nova

Regie en concept: Zorba Huisman
Tekst: Peer Wittenbols
Spel: Ariane Schluter
Dramaturgie: Martine Manten

Deze voorstelling wordt verplaatst naar een later moment.

What's the State of your (He)Art?

Voorbij de bocht in de weg – Fernando Pessoa

Voorbij de bocht in de weg

ligt misschien een plas, en misschien een kasteel

En misschien alleen de voorzetting van de weg.

Ik weet het niet en vraag het niet.

Zolang ik op de weg loop en voor de bocht

kijk ik naar de weg slechts voor de bocht,

want ik kan niet anders zien dan de weg voor de bocht.

Ik zou er niets aan hebben naar een andere kant te kijken

en naar dat wat ik niet zie.

Laten we ons houden bij de plaats waar we zijn.

Er is schoonheid genoeg in hier zijn en niet ergens anders.

Als er mensen zijn voorbij de bocht in de weg,

laten die zich dan maar bemoeien met wat er is

voorbij de bocht in de weg.

Die weg is voor hen de weg.

Mochten we daar ooit komen,

dan zien we wel als we daar komen.

Voorlopig weten we alleen dat we daar niet zijn.

Hier is slechts de weg voor de bocht, en voor de bocht

is er de weg zonder enige bocht.

Langzaam opent zich het inzicht dat het licht vanbinnen is wat die wisseling geeft van tinten